“สวัสดีไชโย” งานเรียบเรียงดนตรีสำหรับ orchestra

นัà¸�เรียนดนตรีที่เรียนด้าน composition สายคลาสสิคทุà¸�คนจะต้องเจอวิชาบังคับวิชาหนึ่งที่ชื่อว่า “Orchestration” ซึ่งถ้าพูดให้เข้าใจง่ายๆ à¸�็คือà¸�ารเรียบเรียงเสียงประสานสำหรับวง orchestra นั่นเอง วิชานี้เป็นวิชาที่จำเป็นมาà¸� à¹�ต่ต้องอาศัยจินตนาà¸�ารสูงส่ง เพราะว่าทุà¸�อย่างที่เราเขียนà¹�ละà¸�ึà¸�ไปในห้องเรียนตามทฤษฎีนั้น เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าสุดท้ายà¹�ล้วมันจะฟังออà¸�มาเป็นยังไง จนà¸�ว่าจะได้มีโอà¸�าสเอาไปยื่นให้วง orchestra จริงๆ ขนาดซัà¸� 50  คนเล่นให้เราฟังเท่านั้น ซึ่งสำหรับยุค 90 นั้นนับว่าเป็นเรื่องที่à¹�ทบจะเป็นความà¸�ันสำหรับนัà¸�เรียนดนตรีบ้านเราà¸�็ว่าได้ (จริงๆ สมัยนี้à¸�็ไม่ต่างà¸�ันซัà¸�เท่าไหร่ à¹�ต่ว่ามี software เยอะà¹�ยะที่สามารถจะสร้างเสียงเลียนà¹�บบวง orchestra ได้เหมือนมาà¸�ๆ จนสามารถใช้เป็นเครื่องมือà¸�ารเรียนได้เลย)

ผมเองà¸�็ผ่านวิชานี้มาอย่างงงๆ พอสมควร ตัวอาจารย์เองà¸�็ดูจะไม่ค่อยได้จริงจังà¸�ับà¸�ารสอนวิชานี้มาà¸� à¹�ถมตอนวันเปิดคอร์สยังพูดà¹�à¸�มประชดอีà¸�ด้วยว่า “วิชานี้น่ะ เรียนไปà¸�็คงมีไม่à¸�ี่คนที่จะได้เอาไปใช้”

หารู้ไม่ว่าวันหนึ่งเมื่อผมมีโอ�าสได้ใช้วิชานี้ครั้ง�ร�ในชีวิตจริง มันจะเป็นงานระดับโล�อย่างนี้!!!

วันหนึ่งในปี 1998 พี่�จ็ค (อภิสิทธิ์ วงโชติ) ซึ่งเป็นหนึ่งในรุ่นพี่อัจฉริยะ�ห่งคณะศิลป�รรมศาสตร์ �ละปัจจุบันเป็นผู้คร่ำหวอดอยู่เบื้องหลังงานเพลงดีๆ มา�มาย ได้โทรมาหาผมพร้อม�ับส่งต่องานชิ้นหนึ่งให้ ซึ่ง�็คืองานเรียบเรียงเสียงประสานบทเพลงๆ หนึ่งสำหรับ�าร�สดงในพิธิเปิด�ีฬา Asian Games นั่นเอง เนื่องจา�พี่�จ็คเองเป็นผู้ที่รับงานนี้เอาไว้�่อน �ต่ขณะนั้นมีเหตุจะต้องเดินทางไปเรียนต่อที่อเมริ�า ผมไม่�น่ใจว่าพี่�จ็คคิดอะไรไว้ถึงเลือ�ผมทั้งๆ ที่มีเพื่อน�ละรุ่นพี่ที่เ�่งๆ คนอื่นๆ อี�มา�มาย �ต่ด้วยความร้อนวิชา�ละอยา�ลองของของเด็�ปี 4 ทำให้รับปา�ว่าจะลองทำดู ทั้งๆ ที่มีโปรเจ็คท์ให�่ ซึ่งเป็นเพลงของตัวเองที่จะต้องทำเพื่อเรียนให้จบค้างคาอยู่ (อันที่จริงยังไม่ได้เริ่มต้นด้วยซ้ำ)

งานนี้ทำให้ผมได้ร่วมงานà¸�ับศิลปินดังๆ มาà¸�มายหลายคน ผมต้องทำดนตรีคู่à¸�ับพี่ จิรพรรณ อังศวานนท์ ซึ่งเป็นหนึ่งในนัà¸�ดนตรีà¹�ถวหน้าของประเทศไทย โดยพี่จิ ได้à¹�ต่งà¹�ละเรียบเรียงดนตรีเพลง “สว้สดีไชโย” นี้ไว้à¹�ล้วอย่าง”คร่าวๆ” เป็น MIDI บนคอมพิวเตอร์ หน้าที่ของผมคือà¸�ารà¹�ต่งเติมสีสันà¹�ละรายละเอียดของเพลงนี้ให้ยิ่งใหà¸�่อลังà¸�ารพร้อมà¸�ับพิมพ์โน้ตสำหรับวง orchestra ขนาดใหà¸�่à¹�ละคณะนัà¸�ร้องประสานเสียงหลายร้อยชีวิต ซึ่งหลังจาà¸�เสร็จà¹�ล้วà¸�็ต้องส่งต่อให้à¸�ับอ.ดนู ฮันตระà¸�ูล ซึ่งจะเป็น conductor หลัà¸�ของงาน Asian Games นี้ตรวจสอบà¹�ละซัà¸�ซ้อมà¸�ันอีà¸�ทีà¸�่อนที่จะมีà¸�ารซ้อมจริงà¸�ับวง Bangkok Symphony Orchestra à¹�ละบันทึà¸�เสียงเพื่อใช้ในà¸�ารซ้อมà¹�ละà¸�ารà¹�สดง

�น่นอนว่างานนี้ทำให้ผมเครียดอยู่เป็นเวลาระยะหนึ่ง โดยเฉพาะ�ารทำงานให�่ขนาดนี้บนคอมพิวเตอร์ PC รุ่น 386 ซึ่งนับว่าเป็นเทคโนโลยีที่ดีที่สุดในยุคนั้น จำได้ว่าเวลาสั่ง print โน้ตชุดหนึ่ง �ว่าจะเริ่ม print �ผ่น�ร�นั้น ผมสามารถไปเข้าห้องน้ำ�ละ�ินข้าวได้ 1 จานสบายๆ

�ละความรู้สึ�ที่ลุ้นที่สุด�็คือ วันที่จะได้ยินเพลงนี้บรรเลงออ�มาด้วยวง orchestra ขนาดให�่ของจริงใน�ารซ้อมครั้ง�ร�นั่นเอง ซึ่งผลที่ออ�มา�็ดี�ว่าที่คิดไว้ �ต่�็มีจุดที่ตัวเองยังไม่พอใจหลายอย่าง ยังดีที่มีอ.ดนู เข้ามาช่วยชี้�นะ จนทำให้�าร��้งานในรอบต่อมาฟังออ�มาดูดีขึ้นเรื่อยๆ �ละออ�มาเป็นงานที่น่าพอใจ�ละภูมิใจเป็นอย่างมา�อี�ชิ้นหนึ่ง

ไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนà¸�ัน ถึงเพลงนี้จะไม่ใช่เป็นเพลงที่ผมà¹�ต่งเอง หรืออาจจะไม่ใช่เพลงที่ดีที่สุด à¹�ต่ภาพà¹�ละเสียงในชั่วขณะที่ได้เห็นนัà¸�ดนตรีà¹�ละนัà¸�ร้องรวมๆ à¸�ันหลายร้อยชีวิต บรรเลงตัวโน้ตต่างๆ ที่สอดประสานออà¸�มาจาà¸�ความคิดของเรา à¹�ละà¸�ลายเป็นเสียงที่ไพเราะยิ่งใหà¸�่อลังà¸�าร ในวันที่บันทึà¸�เสียงเพลงนี้ตอน take สุดท้ายที่ศูนย์วัฒนธรรมà¹�ห่งประเทศไทยนั้น คงเป็นทั้งภาพà¹�ละเสียงà¹�ละความรู้สึà¸�ที่ผมคงจะเà¸�็บไว้ในความทรงจำตลอดไปเป็นà¹�น่…  นี่สินะคือสเน่ห์ที่ทำให้มีคนบางคนถึงรัà¸�à¸�ารเขียนเพลงให้à¸�ับวง Orchestra อย่างไม่รู้จัà¸�เบื่อ