10 วิธีสู่การเป็นศิลปินไส้แห้ง

โดย Martha Zlatar ที่ปรึกษาด้านธุรกิจศิลปะของศูนย์พัฒนาธุรกิจขนาดเล็กแห่ง San Francisco

1. อย่าตั้งเป้าหมาย

2. อย่าพูด อย่าคิด เรื่องเงิน

3. เก็บผลงานดีๆไว้กับตัว อย่าให้ใครเห็น อย่าไปเล่าให้ใครฟังด้วย

4. อย่าบอกใครเชียวนะว่าคุณคือศิลปิน

5. ใช้เวลาอยู่ในสตูดิโอให้มากที่สุด ไม่ต้องไปสนใจการตลาด ทำงานเสร็จแล้วก็วางซ้อนกันไปเรื่อย

6. ถ้าใครมาตื๊อขอซื้องานของคุณ ให้บอกไปว่าไม่ขาย งานชิ้นนี้มันประเมินราคาไม่ได้หรอก!

7. เป็นศิลปินเดี่ยว อย่าหาคนช่วย

8. อยู่ไกลๆศิลปินคนอื่นๆที่หาเงินเก่ง

9. คาดหวังความสำเร็จแบบสำเร็จรูป

10. รอจนกว่าจะมีคนมาเจอคุณ

โอกาสที่ว่านี้คือการได้เข้าไปเป็นวิทยากรร่วมกับอ.เศรษฐพงษ์ (พี่ฝอง) แห่งบริษัท GNOSIS ทำการอบรมเรื่องภาวะผู้นำให้กับกลุ่มผู้นำไทยมุสลิม (คณะกรรมการอิสลามประจำจังหวัด และอิหม่าม จากทั่วประเทศไทย) ซึ่งจัดโดยกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย ร่วมกับสถาบันพัฒนาผู้นำมุสลิม โดยหัวข้อหลักสำหรับการอบรมผู้นำในครั้งนี้ อ.เศรษฐพงษ์ จะเป็นวิทยากรหลักพูดในเรื่องของ Change Management และ Leadership ส่วนผมจะเข้าไปเสริมในเรื่องของลักษณะบุคลิกภาพแบบ DISC

ผมเองมีประสบการณ์ในการสอนและการอบรมมาพอสมควร แต่การที่จะต้องมาสอนคนที่เป็นผู้นำอยู่แล้วในระดับจังหวัด ซึ่งอยู่ในต่างวัฒนธรรม แถมอายุเฉลี่ยของผู้เข้าอบรมแต่ละท่านนั้นยังอยู่ที่ประมาณ 50 นับเป็นสิ่งที่ท้าทายเป็นอย่างมาก สิ่งที่ผมกลัวที่สุดก็คือการจะต้องไป”สอนหนังสือสมภาร” หรือ “สอนจระเข้ให้ว่ายน้ำ” นั่นเอง

แต่ในอีกด้านหนึ่ง การอบรมครั้งนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นสิ่งใหม่สำหรับผมเพียงคนเดียว ผมสืบทราบมาเช่นกันว่านี่ก็เป็นครั้งแรกที่ทางคณะกรรมการจัดงานได้ให้โอกาสบริษัทภายนอกที่ไม่ได้เป็นมุสลิมเข้ามาทำการอบรมให้กับท่านผู้นำเหล่านี้ โดยมีเหตุผลหลักๆ ก็คือว่าเขาต้องการเิปิดรับมุมมองใหม่ๆ ในเรื่องของการเป็นผู้นำ นอกเหนือจากสิ่งที่เคยเรียนรู้มาอยู่แล้วในทางศาสนาเพื่อที่จะได้ความคิดใหม่ๆ กลับไปประยุกต์ใช้ในชุมชนของผู้นำแต่ละท่าน

ในการอบรมครั้งนี้ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมประทับใจท่านผู้นำหลายๆ คนเป็นอย่างมากก็คือ ความหิวกระหายใครเรียนรู้ของผู้นำหลายๆ ท่าน ซึ่งบางคนดูแล้วก็ไม่น่าจะอายุน้อยกว่าคุณพ่อของผมซักเท่าไหร่นัก แต่ก็มีความพยายามตั้งใจฟังและซักถามกันอย่างเต็มที่ ทำให้ผมได้เห็นภาพที่ชัดเจนของคำพูดที่ว่า “ไม่มีใครแก่เกินเรียน” จริงๆ

ในส่วนที่ผมสอนนั้น ต้องอาศัยความพยายามมากกว่าปกติพอสมควร เนื่องจากผมจะคุ้นเคยกับการอบรมกลุ่มคนที่เป็นวัยรุ่นหรือวัยทำงานมากกว่า ดังนั้นจึงต้องมีการดัดแปลงทั้งภาษาที่ใช้และตัวอย่างประกอบอยู่พอสมควรเพื่อให้บทเรียนนั้นมีจุดเชื่อมโยงกับผู้เข้าอบรมต่างวัย ต่างวัฒนธรรมได้ดีขึ้น ซึ่งสุดท้ายก็ผ่านไปได้อย่างค่อนข้างน่าพอใจครับ

เมื่อนึกถึงการอบรมครั้งนี้เปรียบเทียบกับค่ายของนิสิต จุฬาฯ ที่ได้เล่าไปในบล็อกที่แล้ว ทั้งสองกลุ่มมีหัวข้อในการเรียนรู้เหมือนกันแต่คนทั้งสองกลุ่มนั้นมีความแตกต่างกันทั้งวัยและประสบการณ์ คนกลุ่มหนึ่งเป็นคนรุ่นใหม่ พร้อมที่จะเปิดรับทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ยังไม่เห็นภาพของชีวิตจริง ขณะที่คนอีกกลุ่มหนึ่งผ่านเรื่องราวต่าง ได้เรียนรู้บทเรียนมากมายมาแล้วในชีวิต แต่ก็อาจจะัยึดติดกับมุมมองหรือวิธีการที่คุ้นเคยมากกว่า

คำว่า”ผู้นำ”ไม่เคยถูกกำหนดด้วยอายุ ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร อายุเท่าไหร่ สิ่งหนึ่งที่จะช่วยให้ผู้นำนั้นยังคงเป็นผู้นำอยู่ได้ คือความหิวกระหายที่จะเรียนรู้และพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่องอยู่เสมอนั่นเอง ขอให้ทุกท่านสนุกกับการเรียนรู้สิ่งใหม่ทุกๆ วัน และพัฒนาชีวิตของคุณให้ไปถึงความฝันครับ!

]]> http://mehtamorphosis.tv/2009/09/muslim-leadership-training/feed/ 0 http://mehtamorphosis.tv/2009/09/leadership-course-pharmacy-chula/ http://mehtamorphosis.tv/2009/09/leadership-course-pharmacy-chula/#comments Tue, 08 Sep 2009 18:12:30 +0000 mehtaxz http://mehtamorphosis.tv/?p=90 ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสเป็นหนึ่งในทีมวิทยากรที่ไปอบรมในเรื่องของภาวะผู้นำและการทำงานเป็นทีมให้กับบุคลากรและนิสิตของคณะต่างๆ ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่ดีมากๆ ที่อยากจะเอามาแบ่งปันไว้ในนี้ครับ

โครงการนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อประมาณเกือบสองปีมาแล้ว เมื่อคุณ Andrew Jiang เทรนเนอร์ชาวสิงคโปร์ ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงคนหนึ่งของผม ได้รับเชิญให้ไปทำการอบรมเรื่อง “ภาวะผู้นำและการทำงานเป็นทีม” ให้กับคณะอาจารย์และบุคลากรในคณะเภสัชฯ จุฬาฯ ซึ่งปรากฎว่าได้รับผลตอบรับเป็นอย่างดีมากๆ จนทางคณะเห็นประโยชน์และอยากจะเอาวิชาเดียวกันนี้ไปประยุกต์ใช้เพื่อพัฒนานิสิต จนได้พูดคุยกันต่อมาเพื่อปรับเอาหลักสูตรนี้ไปเป็นส่วนนึงของรายวิชาบังคับภายในคณะ ซึ่งต่อมากิจกรรมที่ทำได้ไปเข้าตาท่านรองอธิการบดีฝ่ายกิจการนิสิตของมหาวิทยาลัยจนกลายมาเป็นโครงการระดับมหาวิทยาลัยในที่สุด

จุดเด่นของการอบรมนี้เห็นจะเป็นค่ายกิจกรรม outdoor ซึ่งเพิ่มเติมมาภายหลังโดยได้รับการช่วยเหลือเป็นอย่างดีจากคุณ Steven Chiang ซึ่งเป็นญาติผู้พี่ของ Andrew เองซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านความปลอดภัย, การกู้ภัย, การผจญภัย และการฝึกฝนผู้นำผ่านประสบการณ์ท้าทาย ได้นำเครื่องมือและกิจกรรมของท่านมาใช้ในการอบรม ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งที่ใหม่และน่าตื่นเต้นสำหรับพวกเราที่คุ้นเคยกับการเรียนแบบที่อยู่ในห้องเรียนกันอย่างเดียวมาตลอดชีวิต

บทบาทของผมและทีมงานคนอื่นๆ ที่ทำงานด้วยกันนั้นจะเรียกว่า Facilitator ซึ่งนับว่าเป็นตำแหน่งที่สำคัญและยากที่สุดในค่ายก็ว่าได้ เพราะว่าเราจะต้องเป็นคนที่นำน้องๆ ในการพูดคุยทุกๆ ครั้งหลังจากกิจกรรมแต่ละอย่างเสร็จสิ้น เพื่อร่วมกันค้นหาว่าแต่ละกิจกรรมนั้นมีบทเรียนอะไรอยู่บ้าง โดยวิธีการเรียนรู้นั้น เราพยายามจะให้ผู้เข้าร่วมค่ายรู้สึกว่าพวกเขาเป็นคนค้นพบหลักการในการเป็นผู้นำและการทำงานเป็นทีมได้เองให้มากที่สุด ไม่ใช่เราเป็นคนยัดเยียดทฤษฎีหลักการต่างๆ ไปให้ผู้เรียนอยู่เพียงฝ่ายเดียวเหมือนกับการเรียนในชั้นเรียน

เราได้จัดโครงการอบรมนี้ขึ้นมาประมาณสิบกว่าครั้งตั้งแต่ปลายปี 2008 ที่ผ่านมา ในหลากหลายรูปแบบตามแต่โจทย์ที่มหาวิทยาลัยให้กับเรา ไม่ว่าจะเป็นการสร้างทีมเวิร์คให้กับกลุ่มบุคลากรของมหาวิทยาลัย, ปรับเปลี่ยนทัศนคติให้กับกลุ่มรุ่นพี่ที่ัรับผิดชอบการรับน้องใหม่, สร้างแรงจูงใจในการทำงานร่วมกันให้กับสภานิสิตและตัวแทนคณะต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่ค่ายเหล่านี้จะมีความยาวประมาณ 2 วัน

นิสิตคณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นกลุ่มที่ได้เปรียบที่สุด เนื่องจากมีแรงผลักดันอย่างเต็มที่จากอาจารย์ในคณะและได้รับการบรรจุวิชานี้อย่างเป็นทางการในหลักสูตร ทำให้ได้ใช้เวลาอย่างเต็มที่สำหรับหัวข้อต่างๆ โดยใช้เวลาเรียนและทำการ workshop ในห้องเรียนประมาณ 1 เดือน ก่อนที่จะปิดท้ายลงด้วยค่ายกิจกรรม outdoor ตามที่ได้เล่ามาแล้ว โดยในปีการศึกษา 2009 นี้ เราได้ทำการอบรมใปแล้ว 2 รุ่นด้วยกันครับ คือนิสิตปี 1 และ ปี 4

ภาพกิจกรรมจากค่ายคณะเภสัชฯ ปี 4

การเรียนรู้จากกิจกรรม outdoor ในลักษณะนี้เป็นเรื่องที่สนุกและท้าทายมากครับ เนื่องจากว่าแต่ละกลุ่มนั้นสามารถดึงบทเรียนออกมาได้อย่างมากมายไม่จำกัดจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละกิจกรรม แต่เราก็ต้องพยายามกำหนดทิศทางของบทเรียนที่อยู่ในแต่ละกิจกรรมนั้นให้อยู่ในหัวข้อเดียวกัน โดย facilitator ของแต่ละกลุ่มจะต้องประสานงาน พูดคุยกัน เพื่อให้แน่ใจว่าผู้เข้าร่วมอบรมนั้น ถึงแม้จะอยู่ต่างกลุ่มกัน มีลำดับกิจกรรมที่ไม่เหมือนกัน แต่ยังสามารถได้เรียนรู้บทเรียนเดียวกันและครอบคลุมทุกๆ หัวข้อหลักได้เมื่อที่ค่ายจบลง

ในส่วนของเนื้อหาการอบรมเรื่องภาวะผู้นำและการทำงานเป็นทีมนั้น ถ้าใครที่สนใจอยากรู้ผมขออนุญาติอ้างอิงไปถึงบล็อกของอ.เศรษฐพงศ์ (อ.ฝอง) ซึ่งเป็น facilitator อีกท่านนึงนะครับ แต่ที่อยากจะแบ่งปันเพิ่มเข้ามาก็คือเรื่องของ CHULA Core Value หรือค่านิยมของนิสิตจุฬาฯ ที่เราพยายามจะสอดแทรกและปลูกฝังให้กับผู้เข้าร่วมอบรมในทุกๆ ค่าย ซึ่งได้แก่

C – Courage (ความกล้าหาญ)

H – Honorable (ความมีเกียรติ เชื่อถือได้)

U – Unity (ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน)

L – Leading with Vision (การนำอย่างมีวิสัยทัศน์)

A – Appreciation (การยอมรับซึ่งกันและกันแม้ในความแตกต่าง)

ซึ่งแน่นอนว่าทั้งหมดนี้คงจะไม่ได้สามารถทำให้เกิดขึ้นได้ผ่านทางค่ายสั้นๆ  2 วัน แต่เราก็คาดหวังว่าจะได้หว่านเมล็ดหรือจุดประกายบางอย่างให้กับผู้นำรุ่นใหม่ๆ ของสังคมที่จะเริ่มต้นฉุกคิดในสิ่งต่างๆ เหล่านี้ครับ ซึ่งก็เป็นเหตุผลเดียวกันที่ทีมงาน facilitator ทุกคนยอมสละวันหยุดพักผ่อนกันมาหลายๆ อาทิตย์ติดกันโดยที่ไม่ได้รับค่าจ้างแม้แต่บาทเดียวเพื่อมาร่วมกันสร้างสิ่งนี้

ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากจะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับค่ายอบรมนี้ครับ เพราะว่าตั้งแต่ปลายปี 2008 ผมเองก็ได้มีส่วนร่วมกับค่ายนี้มาถึง 12 รอบเข้าไปแล้ว แต่ละค่ายนั้นก็มีเอกลักษณ์ของตัวเอง, ความประทับใจที่แตกต่างกัน แต่ถ้าจะให้สรุปรวมๆ แล้วละก็ ผมคงจะบอกได้ว่า สิ่งที่ผมได้รับจากค่ายนี้นั้นเยอะกว่าที่ผมให้ออกไปมากมายเหลือเกิน!

เพลงชื่อว่า “ด้วยมือนี้ (แม่)” มีเสียงฟลูทที่ผมเล่นคลอไปตลอดเกือบทั้งเพลง ต้องขอบคุณพี่เหวินอีกครั้งที่ให้โอกาสได้ร่วมบรรเลง แถมยังช่วยผมคิด ช่วยสร้างสรรค์์ให้เพลงออกมาอบอุ่นได้บรรยากาศสบายๆ แบบนี้ครับ

http://www.facebookgoo.com/media/Tui_MotherHands.mp3

เพลงนี้แต่งขึ้นสมัยที่ผมยังเป็น Worship/Media Director ของคริสตจักรใจสมาน (โบสถ์ที่อยู่ตรงสถานีรถไฟฟ้านานาน่ะแหละครับ) ตอนนั้นอยากจะได้เพลงใหม่อีกซักเพลงนึงสำหรับรายการพิเศษวันแม่นอกเหนือจากเพลง “ค่าน้ำนม” และ “อิ่มอุ่น” ที่ร้องกันมาตั้งแต่เด็ก

ตอนที่ลงมือเขียนเพลงนี้ ประโยคพร้อมทำนองที่ว่า “แต่ฉันไม่ลืมผู้หนึ่ง ซึ่งเป็นคนสำคัญ…ฉันมีวันนี้เพราะคุณแม่” เป็นไอเดียแรกที่เข้ามาในหัว เป็นประโยคง่ายๆ ธรรมดาๆ แต่เป็นสิ่งที่ผมคิดว่าลูกๆ ทุกคนคงจะพูดอย่างนี้กับแม่ของตัวเองแน่นอน

จริงๆ จะว่าไปแล้ว เพลงนี้สามารถออกมาเป็นรูปเป็นร่างให้ทุกท่านฟังได้ก็เพราะคุณแม่ผมเหมือนกัน เพราะว่าอุปกรณ์ในการทำเพลงทั้งหมดเป็นเงินที่คุณแม่สนับสนุนให้ (ตอนแรกบอกว่าขอยืม แต่ผ่านมาเจ็ดปี มีลูกแล้ว 2 คน ยังใช้คืนไม่ครบเลยครับ แหะๆๆ) คุณภาพในการอัดเสียงและการ mix อาจจะไม่ได้ดีมากนะครับสำหรับเพลงนี้ เพราะว่าเป็นยุคสมัยที่เริ่มต้นทำเพลงด้วยตัวเองจริงๆ อุปกรณ์อะไรต่างๆ ก็มีจำกัด อัดเสียงก็อัดกันในห้องนอนนี่แหละ

สุดท้ายนี้ขอให้ทุกท่านรักแม่มากๆ นะครับ สุขสันต์วันแม่สำหรับคุณแม่ทุกคนครับ

http://www.facebookgoo.com/media/mother.mp3

ฉันมีวันนี้เพราะคุณแม่
คำร้อง/ทำนอง/เรียบเรียง: เมธาเกรียงปริญญากิจ

เมื่อครั้งฉันยังเป็นเด็ก ยังเล็กไร้เดียงสา
ก็พบว่ามีคนหนึ่งคน
อ่อนโยนเกินใครสัมผัส มอบรักที่มั่นคง
และไม่เคยห่างไกล…

วันนี้ฉันเป็นผู้ใหญ่ ได้เจออะไรที่งดงาม
ได้พบกับความสุขใจ
แต่ฉันไม่ลืมผู้หนึ่ง ซึ่งเป็นคนสำคัญ
“ฉันมีวันนี้เพราะคุณแม่”

Pre-Chorus
ผ่านคืนวัน ผ่านเดือนปี
แม่ยังคอย เฝ้าเป็นห่วง
จะเหนื่อยและท้อ แม่เป็นกำลัง
หยัดยืนเคียงข้างฉันจนวันนี้

Chorus
อยากขอบพระคุณคุณแม่ ที่เฝ้าดูแลมา
อยากขอบพระคุณพระบิดา พระเจ้าผู้เมตตา
ผู้ประทานคุณแม่มา ให้ชีวิตลูกมีความหมาย

วันนี้ฉันเป็นผู้ใหญ่ ได้เจออะไรมากมาย
ได้พบพระเยซูคริสต์ [ได้พบกับความสุขใจ]
แต่ฉันไม่ลืมผู้หนึ่ง ซึ่งเป็นคนสำคัญ
“ฉันมีวันนี้เพราะคุณแม่”

คนเราเวลานึกถึงการเปลี่ยนแปลงมักจะคิดไปในแง่ของการก้าวไปข้างหน้าอย่างเดียว เช่นการทำอะไรมากขึ้น การมีอะไรมากขึ้น เชี่ยวชาญอะไรมากขึ้น แต่วันนึงก็มาเห็นคลิปวีดีโอตัวหนึ่ง ซึ่งอยากจะมาแบ่งปันทุกท่านที่นี่ คลิปวีดีโอนี้ให้มุมมองอีกด้านนึงกับผมว่า การเปลี่ยนแปลงนั้นบางครั้งก็หมายถึงการเอาหลายๆ อย่างออกไปด้วยเช่นกัน ลองดูซิครับแล้วบอกผมหน่อยว่าได้ข้อคิดอะไรกันบ้าง

แต่ตั้งแต่จำความได้ ผมไม่เคยชอบการเขียนอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นการเขียนเรียงความ ร้อยแก้ว ร้อยกรอง กลอนวันแม่ วันพ่อ วันตรุษจีน บันทึกส่วนตัว จดหมายจีบสาว การ์ดอวยพร รวมทั้งไดอารี่ที่เคยพยายามตั้งใจจะเขียนให้ต่อเนื่องเพื่อทำลายสถิติทุกวันขึ้นปีใหม่ ก็ไม่เคยเขียนได้เกิน 2 อาิทิตย์ ยิ่งต่อมาในยุคอินเตอร์เน็ตครองโลก เห็นเพื่อนๆ แห่กันไปเขียน ไดอารี่ออนไลน์ (เป็นคำจำกัดความของบล็อกในยุคแรกๆ) ทยอยเปิดและทยอยปิดบล็อกกัน ผมก็ไม่เคยจะสนใจ ทำตัวเหมือนกับว่าผมไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้แน่ๆ

ผมรักที่จะเล่นดนตรีมากกว่า ปริญญาที่ผมได้รับมาจากมหาวิทยาลัยคือการแต่งเพลง แต่เป็นเพลงที่ไม่มีคำร้อง ผมชอบเครื่องดนตรีที่สามารถเล่นทำนองได้สละสลวย ผมว่ามันมีเสน่ห์มากๆ เวลาที่เราสามารถสร้างอารมณ์ร่วมหรือสื่อสารเข้าไปในจิตใจของคนอื่นได้โดย ไม่ต้องใช้คำพูด เวลาฟังเพลงผมแทบจะไม่เคยสนใจเนื้อร้อง เพลงโปรดผมเกือบทุกเพลงจำทำนองจำคอร์ดได้แม่นยำแต่ไม่เคยจำเนื้อเพลง ผมใช้ชีวิตอยู่กับการสืื่อสารแบบนี้มาช่วงเวลาใหญ่ๆ

ด้วยนิสัยที่ชอบคิดอะไรออกมาเป็นคอนเซ็ปต์ จำข้อมูลทุกอย่างไว้เป็นภาพในหัว เก็บประสบการณ์ไว้ในความรู้สึก ผมมักจะเครียดเป็นพิเศษเวลาที่ผมจะต้องเอาสิ่งที่อยู่ในหัวออกมาถ่ายทอดให้ คนอื่น ผมมักจะใช้เวลามากกว่าคนอื่นในการเรียบเรียงคำพูด เวลาที่ต้องเขียนอะไรยาวๆ เป็นเรื่องเป็นราวมักจะจับต้นชนปลายไม่ค่อยถูก หาที่จอดไม่ค่อยได้ (ถึงแม้สุดท้ายบางคนจะบอกว่าชอบสิ่งที่ผมเขียนก็เถอะ…)

แล้วผมมาทำอะไรที่ mehtamorphosis.tv? อยู่ๆ วันนึงผมเมื่ออายุ 30 กว่าๆ ตื่นขึ้นมาก็เิกิดมีความรู้สึกว่า ผมมีเรื่องอยากจะเล่า มีมุมมอง, ประสบการณ์ในชีวิตและเสียงเพลงที่อยากจะระบายออกมาบ้าง  ถึงแม้จะต้องใช้ความพยายามเป็นพิเศษในการกลั่นกรองเอาความคิดที่ล้นๆ ออกมาเป็นตัวหนังสือให้คนอื่นเข้าใจได้ก็น่าจะคุ้มค่า อย่างน้อยถึงไม่มีคนอื่นอ่านผมก็ยังได้เก็บไว้เป็นบันทึกความคิดของตัวเอง ไว้ให้ลูกหลานได้อ่านบ้างก็ยังดี

ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยม mehtamorphosis.tv ครับ