Shareผมมีเพื่อนหลายคนเป็นนัà¸�เขียน บางคนเป็นนัà¸�เขียนอาชีพเขียน หนังสือขายดีติดอันดับ บางคนเป็นคอลัมนิสต์ให้นิตยสารชื่อดัง บางคนเป็นบล็อà¸�เà¸�อร์มีคนคลิà¸�เข้ามาอ่านวันละหลายร้อย บางคนถ่อมตัวว่าเขียนไม่เà¸�่ง à¹�ต่เปิดบล็อà¸�เล็à¸�ๆ ส่วนตัวที่สำนวนโหดมันส์ฮาà¹�ละอ่านสนุà¸�à¸�ว่าหนังสือหลายๆ เล่มที่ผมเคยเสียเงินซื้อ เพื่อนà¹�ละพี่ๆ อีà¸�ส่วนนึงเป็นคนเขียนเพลงชื่อดังที่ถ้าพูดชื่อไป หลายๆ คนคงจะรู้จัà¸�à¹�ละคุ้นเคยà¸�ับผลงานà¸�ันดี… à¹�ต่ตั้งà¹�ต่จำความได้ ผมไม่เคยชอบà¸�ารเขียนอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นà¸�ารเขียนเรียงความ ร้อยà¹�à¸�้ว ร้อยà¸�รอง à¸�ลอนวันà¹�ม่ วันพ่อ วันตรุษจีน บันทึà¸�ส่วนตัว จดหมายจีบสาว à¸�าร์ดอวยพร รวมทั้งไดอารี่ที่เคยพยายามตั้งใจจะเขียนให้ต่อเนื่องเพื่อทำลายสถิติทุà¸�วันขึ้นปีใหม่ à¸�็ไม่เคยเขียนได้เà¸�ิน 2 อาิทิตย์ ยิ่งต่อมาในยุคอินเตอร์เน็ตครองโลà¸� เห็นเพื่อนๆ à¹�ห่à¸�ันไปเขียน ไดอารี่ออนไลน์ (เป็นคำจำà¸�ัดความของบล็อà¸�ในยุคà¹�รà¸�ๆ) ทยอยเปิดà¹�ละทยอยปิดบล็อà¸�à¸�ัน ผมà¸�็ไม่เคยจะสนใจ ทำตัวเหมือนà¸�ับว่าผมไม่ได้เà¸�ิดมาเพื่อสิ่งนี้à¹�น่ๆ