Archive for August, 2009

จะว่าไป พอพูดถึงเพลงที่เกี่ยวกับแม่ ก็ยังมีอีกเพลงนึงที่ผมได้มีส่วนร่วมด้วยในอัลบั้ม “เพลงมันพาไป” ของคุณตุ้ย ธีรภัทร์ ภายใต้การโปรดิวซ์ของ “พี่เหวิน” เรืองกิจ ยงปิยะกุล แห่งค่ายแกรมมี่ จริงๆ ผมเกือบลืมเพลงนี้ไปแล้วนะ แต่อยู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ในช่วงวันแม่แบบนี้ ก็ขอเอามาโพสเอาไว้ที่นี่เพื่อสร้างบรรยากาศดีๆ ให้กับวันแม่ละกันครับ

ขออนุญาตเปิดตัวบล็อกตัวเองในวันก่อนวันแม่ปี 2009 ด้วยเพลงที่ผมแต่งไว้เมื่อ 7 ปีที่แล้วนะครับ ชื่อว่า “ฉันมีวันนี้เพราะคุณแม่” เป็นการให้เกียรติคุณแม่ของผมเองไปด้วยเลย เพลงนี้แต่งขึ้นสมัยที่ผมยังเป็น Worship/Media Director ของคริสตจักรใจสมาน (โบสถ์ที่อยู่ตรงสถานีรถไฟฟ้านานาน่ะแหละครับ) ตอนนั้นอยากจะได้เพลงใหม่อีกซักเพลงนึงสำหรับรายการพิเศษวันแม่นอกเหนือจากเพลง “ค่าน้ำนม” และ “อิ่มอุ่น” ที่ร้องกันมาตั้งแต่เด็ก

Intro: Metamorphosis

In: Misc

10 Aug 2009

คำว่า metamorphosis ที่เป็นไอเดียที่มาของชื่อเว็บนี้ คือการเปลี่ยนแปลงแบบที่ชัดเจนมากๆ แบบที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ อย่างเช่นจากหนอนกลายเป็นผีเสื้อ, ลูกอ๊อดกลายเป็นกบ, ลูกน้ำกลายเป็นยุง จะว่าไปคำนี้เค้าใช้กับสัตว์กันมาก่อน แต่ผมกลับนึกชอบอยากจะเอามาใช้กับคนบ้าง เริ่มต้นจากคนที่ใกล้ตัวที่สุดก็คือตัวผมเองนั่นแหละ ช่วงสองสามปีที่ผ่านมานี้มีเหตุการณ์หลายอย่างในชีวิตที่สอนให้ผมได้รู้จักกับตัวเองเยอะมากๆ บางทีนั่งคิดไปก็รู้สักว่าผมได้เรียนรู้จักตัวเองในช่วงสั้นๆ นี้มากกว่าที่ได้รู้จักตัวเองมาตลอดชีวิตเสียอีก ซึ่งการที่ได้รู้จักตัวเองนั้นก็ทำให้ผมค้นพบทั้งจุดที่ดีและจุดที่เราอยากจะปรับปรุงในตัวเอง นิสัยที่อยากจะแก้ไข, เปลี่ยนแปลง หรือแม้แต่โยนทิ้งไป

ผมมีเพื่อนหลายคนเป็นนักเขียน บางคนเป็นนักเขียนอาชีพเขียน หนังสือขายดีติดอันดับ บางคนเป็นคอลัมนิสต์ให้นิตยสารชื่อดัง บางคนเป็นบล็อกเกอร์มีคนคลิกเข้ามาอ่านวันละหลายร้อย บางคนถ่อมตัวว่าเขียนไม่เก่ง แต่เปิดบล็อกเล็กๆ ส่วนตัวที่สำนวนโหดมันส์ฮาและอ่านสนุกกว่าหนังสือหลายๆ เล่มที่ผมเคยเสียเงินซื้อ เพื่อนและพี่ๆ อีกส่วนนึงเป็นคนเขียนเพลงชื่อดังที่ถ้าพูดชื่อไป หลายๆ คนคงจะรู้จักและคุ้นเคยกับผลงานกันดี… แต่ตั้งแต่จำความได้ ผมไม่เคยชอบการเขียนอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นการเขียนเรียงความ ร้อยแก้ว ร้อยกรอง กลอนวันแม่ วันพ่อ วันตรุษจีน บันทึกส่วนตัว จดหมายจีบสาว การ์ดอวยพร รวมทั้งไดอารี่ที่เคยพยายามตั้งใจจะเขียนให้ต่อเนื่องเพื่อทำลายสถิติทุกวันขึ้นปีใหม่ ก็ไม่เคยเขียนได้เกิน 2 อาิทิตย์ ยิ่งต่อมาในยุคอินเตอร์เน็ตครองโลก เห็นเพื่อนๆ แห่กันไปเขียน ไดอารี่ออนไลน์ (เป็นคำจำกัดความของบล็อกในยุคแรกๆ) ทยอยเปิดและทยอยปิดบล็อกกัน ผมก็ไม่เคยจะสนใจ ทำตัวเหมือนกับว่าผมไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้แน่ๆ