ตอนแรกก็ตื่นเต้นเหมือนกัน เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยออกรายการวิทยุมาก่อน (เคยแต่ออกทีวี) แต่ว่าคุณศรีสุดาก็ชวนคุยได้สนุกสนานมาก แถมคุณโยนั้นก็เป็นเพื่อนกับเพื่อนของผมอีกหลายๆ คน ซึ่งถึงแม้ไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่ก็รู้สึกมีความสนิทสนมขึ้นมาทันทีครับ ทำให้บรรยากาศในการพูดคุยนั้นสนุกสนานและสบายกว่าที่คิด จนท้ายที่สุดปรากฎว่าครึี่งชั่วโมงนั้นผ่านไปเร็วมาก

เนื้อหาที่คุยนั้นก็จะพูดในแง่ที่ว่าทำไมถึงมีคนสนใจเรียนรู้เรื่องการใช้งาน facebook และเขาเรียนไปเพื่ออะไรกัน ผมคงไม่ต้องมาเขียนซ้ำที่นี่ว่าพูดอะไรไปบ้าง เพราะว่ามีคลิปเสียงให้ฟังย้อนหลังอยู่ ใครสนใจก็เปิดฟังกันได้ครับ (แต่ตอนต้นคลิปจะมีข่าวก่อนนะครับ ฟังกันไปเพลินๆ ซักพักใหญ่ๆ ก่อนแล้วค่อยเจอตัวจริง)

ฟังคลิปเสียงย้อนหลังที่นี่ครับ

ระหว่างที่ให้สัมภาษณ์ก็มีการถ่ายรูปอัพโหลดลง Twitter และ Fan Page ของ MCOT DOT NET กันบ้างเล็กน้อย ทำให้ในที่สุดก็ต้องเปิดเผยชื่อเสียงเรียงนาม พร้อมปรากฎตัวเจ้าของเว็บ facebookgoo.com อันโด่งดัง หลังจากที่หลบๆ ซ่อนๆ กันมานาน

และแน่นอนที่สุด หลังรายการ ก็ต้องถ่ายรูปคู่กับเจ้าของรายการทั้งสองท่านกันเล็กน้อยครับ เป็นหลักฐานยืนยันว่าได้มาถึงถิ่นแล้ว

ถ่ายรูปคู่กับ @sresuda

ถ่ายรูปคู่กับ @yoware ซึ่งเป็นเพื่อนกับเพื่อนหลายคนของผม

แถมตอนลงลิฟท์จะกลับบ้าน ยังได้มีโอกาสพบกับพี่ตุ้ย ธีรภัทร์ ซึ่งก็ทำรายการอยู่ในอาคารเดียวกัน ซึ่งถ้าอ่านบล็อกของผมก่อนหน้านี้ จะเห็นว่าผมเคยมีส่วนอัดเสียงหลายๆ เพลงให้พี่ตุ้ยอยู่ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เจอตัวจริงครับ ก็เลยถือโอกาสแนะนำตัวซักเล็กน้อย ว่าอย่างน้อยเคยมีชื่ออยู่ในอัลบั้มเดียวกันมาก่อน พร้อมกับถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกด้วย

ลงมาข้างล่างเจอกับพี่ตุ้ยธีรภัทร์

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณ MCOT DOT NET fm100.5 คุณศรีสุดา และคุณโย อีกครั้งนึงครับสำหรับโอกาสที่ได้พูดคุยกันครับ

ใครจะไปรู้ว่าเว็บไซท์ที่ทำขึ้นมาเล่นๆ จะกลายเป็นเวทีใหญ่ได้ในวันหนึ่ง…

ผมเริ่มเล่น facebook เมื่อตอนปลายปี 2007 เพราะว่ามีเพื่อนฝรั่งชวนให้ลองเล่นดู ยุคนั้นคนไทยแทบไม่มีใครรู้จัก facebook แถมกระแส hi5 กำลังมาแรงถึงขีดสุด เรียกได้ว่าลงข่าว ออกทีวี กันแทบไม่เว้นวัน ถึงแม้เหตุผลที่ได้ออกสื่อต่างๆ นั้นจะไม่ค่อยดีนักก็เถอะ

แต่มีอะไรยางอย่างทำให้ผมรู้สึว่า วันหนึ่ง facebook จะต้องมาแรงแน่ๆ และจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน ผมจึงลองชวนเพื่อนคนไทยมาลองเล่น facebook กันบ้าง แต่สมัยนั้นเมนูภาษาไทยก็ยังไม่มี แถมวิธิีการใช้งานก็ออกจะงงๆ จะชวนใครมาเล่นก็บอกว่ายากมั่ง ไม่เก่งภาษามั่ง ไม่มีเพื่อนมั่ง ก็เลยคิดว่าจะสร้างเว็บขึ้นมาซักเว็บนึง เพื่อให้ความรู้เกี่ยวกับวิธีการใช้ facebook แล้วเผื่อว่าจะเป็นที่ๆ คนจะได้มารู้จักกัน มาหาเพื่อนใหม่ๆ กันด้วย คิดไปคิดมาก็เลยปิ๊งชื่อที่ว่า facebookgoo.com อาจจะเป็นเพราะว่าชื่อนี้ฟังดูมีความเป็นไทยดี แถมยังทีเล่นทีจริงไม่ดูหนักหนาแก่วิชาการเกินไป แล้วเวลาไปบอกใครก็แปลกดีที่จะพูดว่า “อยากเล่น facebook เป็นเหรอ ไปดูที่ facebookgoo สิ”

ผมทำเว็บนี้ในช่วงแรกแบบตามใจตัวเองพอสมควร นึกจะอัพเดทก็อัพกันเป็นชุด นึกขี้เกียจขึ้นมาก็ไม่อัพเดทอะไรเลยไปสองสามเดือน แต่ก็ยังมีคนเข้ามาดู เข้ามาอ่านกันอยุ่เรื่อยๆ แบบชิวๆ จนกระทั่งมี(อดีต)นักการเมืองท่านหนึ่งได้เริ่มต้นใช้สื่อ social media ทั้ง twitter และ facebook เป็นช่องทางในการสื่อสาร ทำให้คำว่า facebook เริ่มไปปรากฎอยู่ในสื่อบ้าง ขณะเดียวกันเหล่า celeb ทั้งหลายก็เริ่มค้นพบว่าการมี facebook นั้นมีช่วยเสริมบารมีได้ ทำให้มีการพูดถึง facebook กันมากขึ้นในสื่อต่างๆ แถมยังมีแรงเกื้อหนุนที่เด็กไทยก็เริ่มสนใจเศรษฐกิจพอเพียงขึ้นมา หันมาเก็บผัก เลี้ยงวัว กันเป็นแถวใน farmville และเกมส์อื่นๆ ทำให้อยู่ๆ facebook ก็เริ่มมาอยู่ในความสนใจของคนไทยขึ้นมาอย่างทันทีทันใด!

ปี 2009 เป็นปีที่คนไทยหันมาใช้ facebook กันเยอะสุด เว็บ facebookgoo ของผมก็มีคนหลั่งไหลกันเข้ามาหาข้อมูลอย่างล้นหลาม สถิติผู้เข้าชมทะยานขึ้น 2 – 3 เท่าในเวลาแค่ไม่กี่เดือน และที่ตามมาคือคำถามมากมายที่โพสท์กันเข้ามา อีเมล์กันเข้ามา ปรึกษาการใช้งาน ราวกับว่าผมเป็นฝ่าย customer service ของบริษัท facebook เสียเอง ซึ่งผมก็พยายามจะตอบให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ อะไรที่ไม่รู้ก็ไปค้นคว้ามาช่วยตอบ จนกระทั่งหลังๆ มีคนอีเมล์มาขอให้ช่วยสอนเล่นแบบเป็นเรื่องเป็นราว ผมก็เลยมีไอเดียผุดขึ้นมาว่าไหนๆ ก็มีประสบการณ์และข้อมูลขนาดนี้แล้ว น่าจะลองเปิดคลาสดูซะเลย!

Workshop “มือใหม่หัดใช้ facebook” จึงได้เริ่มต้นขึ้นในวันที่ 1 พฤษภาคม 2010 แล้วก็จัดอย่างต่อเนื่องเรื่อยมา และแตกแขนงออกเป็นหัวข้ออื่นๆ เพื่อที่จะตอบโจทย์ความต้องการของผู้ใช้งานที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งหลักสูตรล่าสุดที่เปิดอยู่ก็คือ “การใช้ facebook สำหรับธุรกิจและองค์กร”
ซึ่งก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีทีเดียว จนทุกวันนี้ไปเล่าให้ใครฟังก็แทบจะไม่มีใครเคยคิดว่าจะมีคนที่ทำงานเป็น “วิทยากรสอน facebook” อย่างผมอยู่ด้วย

ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ก็แค่จะบอกว่า อย่าดูถูกความฝันหรือการเริ่มต้นเล็กๆ น้อยๆ เชียว วันหนึ่งมันอาจจะเติบโตขึ้นและกลายเป็นอะไรที่คุณคาดไม่ถึงก็ได้ครับ…

อัพเดท (พฤศจิกายน 2011) เว็บไซท์ Facebookgoo ได้ทำการเปลี่ยนแปลงชื่อเป็น Socialmer.com ด้วยความจำเป็นบางประการ
ในส่วนของการอบรมต่างๆ นั้น สามารถดูรายละเอียดได้จากเว็บไซต์บริษัท Katalyzt Factory ที่ http://katalyzt.me

โอกาสที่ว่านี้คือการได้เข้าไปเป็นวิทยากรร่วมกับอ.เศรษฐพงษ์ (พี่ฝอง) แห่งบริษัท GNOSIS ทำการอบรมเรื่องภาวะผู้นำให้กับกลุ่มผู้นำไทยมุสลิม (คณะกรรมการอิสลามประจำจังหวัด และอิหม่าม จากทั่วประเทศไทย) ซึ่งจัดโดยกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย ร่วมกับสถาบันพัฒนาผู้นำมุสลิม โดยหัวข้อหลักสำหรับการอบรมผู้นำในครั้งนี้ อ.เศรษฐพงษ์ จะเป็นวิทยากรหลักพูดในเรื่องของ Change Management และ Leadership ส่วนผมจะเข้าไปเสริมในเรื่องของลักษณะบุคลิกภาพแบบ DISC

ผมเองมีประสบการณ์ในการสอนและการอบรมมาพอสมควร แต่การที่จะต้องมาสอนคนที่เป็นผู้นำอยู่แล้วในระดับจังหวัด ซึ่งอยู่ในต่างวัฒนธรรม แถมอายุเฉลี่ยของผู้เข้าอบรมแต่ละท่านนั้นยังอยู่ที่ประมาณ 50 นับเป็นสิ่งที่ท้าทายเป็นอย่างมาก สิ่งที่ผมกลัวที่สุดก็คือการจะต้องไป”สอนหนังสือสมภาร” หรือ “สอนจระเข้ให้ว่ายน้ำ” นั่นเอง

แต่ในอีกด้านหนึ่ง การอบรมครั้งนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นสิ่งใหม่สำหรับผมเพียงคนเดียว ผมสืบทราบมาเช่นกันว่านี่ก็เป็นครั้งแรกที่ทางคณะกรรมการจัดงานได้ให้โอกาสบริษัทภายนอกที่ไม่ได้เป็นมุสลิมเข้ามาทำการอบรมให้กับท่านผู้นำเหล่านี้ โดยมีเหตุผลหลักๆ ก็คือว่าเขาต้องการเิปิดรับมุมมองใหม่ๆ ในเรื่องของการเป็นผู้นำ นอกเหนือจากสิ่งที่เคยเรียนรู้มาอยู่แล้วในทางศาสนาเพื่อที่จะได้ความคิดใหม่ๆ กลับไปประยุกต์ใช้ในชุมชนของผู้นำแต่ละท่าน

ในการอบรมครั้งนี้ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมประทับใจท่านผู้นำหลายๆ คนเป็นอย่างมากก็คือ ความหิวกระหายใครเรียนรู้ของผู้นำหลายๆ ท่าน ซึ่งบางคนดูแล้วก็ไม่น่าจะอายุน้อยกว่าคุณพ่อของผมซักเท่าไหร่นัก แต่ก็มีความพยายามตั้งใจฟังและซักถามกันอย่างเต็มที่ ทำให้ผมได้เห็นภาพที่ชัดเจนของคำพูดที่ว่า “ไม่มีใครแก่เกินเรียน” จริงๆ

ในส่วนที่ผมสอนนั้น ต้องอาศัยความพยายามมากกว่าปกติพอสมควร เนื่องจากผมจะคุ้นเคยกับการอบรมกลุ่มคนที่เป็นวัยรุ่นหรือวัยทำงานมากกว่า ดังนั้นจึงต้องมีการดัดแปลงทั้งภาษาที่ใช้และตัวอย่างประกอบอยู่พอสมควรเพื่อให้บทเรียนนั้นมีจุดเชื่อมโยงกับผู้เข้าอบรมต่างวัย ต่างวัฒนธรรมได้ดีขึ้น ซึ่งสุดท้ายก็ผ่านไปได้อย่างค่อนข้างน่าพอใจครับ

เมื่อนึกถึงการอบรมครั้งนี้เปรียบเทียบกับค่ายของนิสิต จุฬาฯ ที่ได้เล่าไปในบล็อกที่แล้ว ทั้งสองกลุ่มมีหัวข้อในการเรียนรู้เหมือนกันแต่คนทั้งสองกลุ่มนั้นมีความแตกต่างกันทั้งวัยและประสบการณ์ คนกลุ่มหนึ่งเป็นคนรุ่นใหม่ พร้อมที่จะเปิดรับทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ยังไม่เห็นภาพของชีวิตจริง ขณะที่คนอีกกลุ่มหนึ่งผ่านเรื่องราวต่าง ได้เรียนรู้บทเรียนมากมายมาแล้วในชีวิต แต่ก็อาจจะัยึดติดกับมุมมองหรือวิธีการที่คุ้นเคยมากกว่า

คำว่า”ผู้นำ”ไม่เคยถูกกำหนดด้วยอายุ ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร อายุเท่าไหร่ สิ่งหนึ่งที่จะช่วยให้ผู้นำนั้นยังคงเป็นผู้นำอยู่ได้ คือความหิวกระหายที่จะเรียนรู้และพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่องอยู่เสมอนั่นเอง ขอให้ทุกท่านสนุกกับการเรียนรู้สิ่งใหม่ทุกๆ วัน และพัฒนาชีวิตของคุณให้ไปถึงความฝันครับ!

]]> http://mehtamorphosis.tv/2009/09/muslim-leadership-training/feed/ 0 http://mehtamorphosis.tv/2009/09/leadership-course-pharmacy-chula/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=leadership-course-pharmacy-chula http://mehtamorphosis.tv/2009/09/leadership-course-pharmacy-chula/#comments Tue, 08 Sep 2009 18:12:30 +0000 mehtaxz http://mehtamorphosis.tv/?p=90 ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสเป็นหนึ่งในทีมวิทยากรที่ไปอบรมในเรื่องของภาวะผู้นำและการทำงานเป็นทีมให้กับบุคลากรและนิสิตของคณะต่างๆ ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่ดีมากๆ ที่อยากจะเอามาแบ่งปันไว้ในนี้ครับ

โครงการนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อประมาณเกือบสองปีมาแล้ว เมื่อคุณ Andrew Jiang เทรนเนอร์ชาวสิงคโปร์ ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงคนหนึ่งของผม ได้รับเชิญให้ไปทำการอบรมเรื่อง “ภาวะผู้นำและการทำงานเป็นทีม” ให้กับคณะอาจารย์และบุคลากรในคณะเภสัชฯ จุฬาฯ ซึ่งปรากฎว่าได้รับผลตอบรับเป็นอย่างดีมากๆ จนทางคณะเห็นประโยชน์และอยากจะเอาวิชาเดียวกันนี้ไปประยุกต์ใช้เพื่อพัฒนานิสิต จนได้พูดคุยกันต่อมาเพื่อปรับเอาหลักสูตรนี้ไปเป็นส่วนนึงของรายวิชาบังคับภายในคณะ ซึ่งต่อมากิจกรรมที่ทำได้ไปเข้าตาท่านรองอธิการบดีฝ่ายกิจการนิสิตของมหาวิทยาลัยจนกลายมาเป็นโครงการระดับมหาวิทยาลัยในที่สุด

จุดเด่นของการอบรมนี้เห็นจะเป็นค่ายกิจกรรม outdoor ซึ่งเพิ่มเติมมาภายหลังโดยได้รับการช่วยเหลือเป็นอย่างดีจากคุณ Steven Chiang ซึ่งเป็นญาติผู้พี่ของ Andrew เองซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านความปลอดภัย, การกู้ภัย, การผจญภัย และการฝึกฝนผู้นำผ่านประสบการณ์ท้าทาย ได้นำเครื่องมือและกิจกรรมของท่านมาใช้ในการอบรม ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งที่ใหม่และน่าตื่นเต้นสำหรับพวกเราที่คุ้นเคยกับการเรียนแบบที่อยู่ในห้องเรียนกันอย่างเดียวมาตลอดชีวิต

บทบาทของผมและทีมงานคนอื่นๆ ที่ทำงานด้วยกันนั้นจะเรียกว่า Facilitator ซึ่งนับว่าเป็นตำแหน่งที่สำคัญและยากที่สุดในค่ายก็ว่าได้ เพราะว่าเราจะต้องเป็นคนที่นำน้องๆ ในการพูดคุยทุกๆ ครั้งหลังจากกิจกรรมแต่ละอย่างเสร็จสิ้น เพื่อร่วมกันค้นหาว่าแต่ละกิจกรรมนั้นมีบทเรียนอะไรอยู่บ้าง โดยวิธีการเรียนรู้นั้น เราพยายามจะให้ผู้เข้าร่วมค่ายรู้สึกว่าพวกเขาเป็นคนค้นพบหลักการในการเป็นผู้นำและการทำงานเป็นทีมได้เองให้มากที่สุด ไม่ใช่เราเป็นคนยัดเยียดทฤษฎีหลักการต่างๆ ไปให้ผู้เรียนอยู่เพียงฝ่ายเดียวเหมือนกับการเรียนในชั้นเรียน

เราได้จัดโครงการอบรมนี้ขึ้นมาประมาณสิบกว่าครั้งตั้งแต่ปลายปี 2008 ที่ผ่านมา ในหลากหลายรูปแบบตามแต่โจทย์ที่มหาวิทยาลัยให้กับเรา ไม่ว่าจะเป็นการสร้างทีมเวิร์คให้กับกลุ่มบุคลากรของมหาวิทยาลัย, ปรับเปลี่ยนทัศนคติให้กับกลุ่มรุ่นพี่ที่ัรับผิดชอบการรับน้องใหม่, สร้างแรงจูงใจในการทำงานร่วมกันให้กับสภานิสิตและตัวแทนคณะต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่ค่ายเหล่านี้จะมีความยาวประมาณ 2 วัน

นิสิตคณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นกลุ่มที่ได้เปรียบที่สุด เนื่องจากมีแรงผลักดันอย่างเต็มที่จากอาจารย์ในคณะและได้รับการบรรจุวิชานี้อย่างเป็นทางการในหลักสูตร ทำให้ได้ใช้เวลาอย่างเต็มที่สำหรับหัวข้อต่างๆ โดยใช้เวลาเรียนและทำการ workshop ในห้องเรียนประมาณ 1 เดือน ก่อนที่จะปิดท้ายลงด้วยค่ายกิจกรรม outdoor ตามที่ได้เล่ามาแล้ว โดยในปีการศึกษา 2009 นี้ เราได้ทำการอบรมใปแล้ว 2 รุ่นด้วยกันครับ คือนิสิตปี 1 และ ปี 4

ภาพกิจกรรมจากค่ายคณะเภสัชฯ ปี 4

การเรียนรู้จากกิจกรรม outdoor ในลักษณะนี้เป็นเรื่องที่สนุกและท้าทายมากครับ เนื่องจากว่าแต่ละกลุ่มนั้นสามารถดึงบทเรียนออกมาได้อย่างมากมายไม่จำกัดจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละกิจกรรม แต่เราก็ต้องพยายามกำหนดทิศทางของบทเรียนที่อยู่ในแต่ละกิจกรรมนั้นให้อยู่ในหัวข้อเดียวกัน โดย facilitator ของแต่ละกลุ่มจะต้องประสานงาน พูดคุยกัน เพื่อให้แน่ใจว่าผู้เข้าร่วมอบรมนั้น ถึงแม้จะอยู่ต่างกลุ่มกัน มีลำดับกิจกรรมที่ไม่เหมือนกัน แต่ยังสามารถได้เรียนรู้บทเรียนเดียวกันและครอบคลุมทุกๆ หัวข้อหลักได้เมื่อที่ค่ายจบลง

ในส่วนของเนื้อหาการอบรมเรื่องภาวะผู้นำและการทำงานเป็นทีมนั้น ถ้าใครที่สนใจอยากรู้ผมขออนุญาติอ้างอิงไปถึงบล็อกของอ.เศรษฐพงศ์ (อ.ฝอง) ซึ่งเป็น facilitator อีกท่านนึงนะครับ แต่ที่อยากจะแบ่งปันเพิ่มเข้ามาก็คือเรื่องของ CHULA Core Value หรือค่านิยมของนิสิตจุฬาฯ ที่เราพยายามจะสอดแทรกและปลูกฝังให้กับผู้เข้าร่วมอบรมในทุกๆ ค่าย ซึ่งได้แก่

C – Courage (ความกล้าหาญ)

H – Honorable (ความมีเกียรติ เชื่อถือได้)

U – Unity (ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน)

L – Leading with Vision (การนำอย่างมีวิสัยทัศน์)

A – Appreciation (การยอมรับซึ่งกันและกันแม้ในความแตกต่าง)

ซึ่งแน่นอนว่าทั้งหมดนี้คงจะไม่ได้สามารถทำให้เกิดขึ้นได้ผ่านทางค่ายสั้นๆ  2 วัน แต่เราก็คาดหวังว่าจะได้หว่านเมล็ดหรือจุดประกายบางอย่างให้กับผู้นำรุ่นใหม่ๆ ของสังคมที่จะเริ่มต้นฉุกคิดในสิ่งต่างๆ เหล่านี้ครับ ซึ่งก็เป็นเหตุผลเดียวกันที่ทีมงาน facilitator ทุกคนยอมสละวันหยุดพักผ่อนกันมาหลายๆ อาทิตย์ติดกันโดยที่ไม่ได้รับค่าจ้างแม้แต่บาทเดียวเพื่อมาร่วมกันสร้างสิ่งนี้

ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากจะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับค่ายอบรมนี้ครับ เพราะว่าตั้งแต่ปลายปี 2008 ผมเองก็ได้มีส่วนร่วมกับค่ายนี้มาถึง 12 รอบเข้าไปแล้ว แต่ละค่ายนั้นก็มีเอกลักษณ์ของตัวเอง, ความประทับใจที่แตกต่างกัน แต่ถ้าจะให้สรุปรวมๆ แล้วละก็ ผมคงจะบอกได้ว่า สิ่งที่ผมได้รับจากค่ายนี้นั้นเยอะกว่าที่ผมให้ออกไปมากมายเหลือเกิน!