แต่ตั้งแต่จำความได้ ผมไม่เคยชอบการเขียนอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นการเขียนเรียงความ ร้อยแก้ว ร้อยกรอง กลอนวันแม่ วันพ่อ วันตรุษจีน บันทึกส่วนตัว จดหมายจีบสาว การ์ดอวยพร รวมทั้งไดอารี่ที่เคยพยายามตั้งใจจะเขียนให้ต่อเนื่องเพื่อทำลายสถิติทุกวันขึ้นปีใหม่ ก็ไม่เคยเขียนได้เกิน 2 อาิทิตย์ ยิ่งต่อมาในยุคอินเตอร์เน็ตครองโลก เห็นเพื่อนๆ แห่กันไปเขียน ไดอารี่ออนไลน์ (เป็นคำจำกัดความของบล็อกในยุคแรกๆ) ทยอยเปิดและทยอยปิดบล็อกกัน ผมก็ไม่เคยจะสนใจ ทำตัวเหมือนกับว่าผมไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้แน่ๆ

ผมรักที่จะเล่นดนตรีมากกว่า ปริญญาที่ผมได้รับมาจากมหาวิทยาลัยคือการแต่งเพลง แต่เป็นเพลงที่ไม่มีคำร้อง ผมชอบเครื่องดนตรีที่สามารถเล่นทำนองได้สละสลวย ผมว่ามันมีเสน่ห์มากๆ เวลาที่เราสามารถสร้างอารมณ์ร่วมหรือสื่อสารเข้าไปในจิตใจของคนอื่นได้โดย ไม่ต้องใช้คำพูด เวลาฟังเพลงผมแทบจะไม่เคยสนใจเนื้อร้อง เพลงโปรดผมเกือบทุกเพลงจำทำนองจำคอร์ดได้แม่นยำแต่ไม่เคยจำเนื้อเพลง ผมใช้ชีวิตอยู่กับการสืื่อสารแบบนี้มาช่วงเวลาใหญ่ๆ

ด้วยนิสัยที่ชอบคิดอะไรออกมาเป็นคอนเซ็ปต์ จำข้อมูลทุกอย่างไว้เป็นภาพในหัว เก็บประสบการณ์ไว้ในความรู้สึก ผมมักจะเครียดเป็นพิเศษเวลาที่ผมจะต้องเอาสิ่งที่อยู่ในหัวออกมาถ่ายทอดให้ คนอื่น ผมมักจะใช้เวลามากกว่าคนอื่นในการเรียบเรียงคำพูด เวลาที่ต้องเขียนอะไรยาวๆ เป็นเรื่องเป็นราวมักจะจับต้นชนปลายไม่ค่อยถูก หาที่จอดไม่ค่อยได้ (ถึงแม้สุดท้ายบางคนจะบอกว่าชอบสิ่งที่ผมเขียนก็เถอะ…)

แล้วผมมาทำอะไรที่ mehtamorphosis.tv? อยู่ๆ วันนึงผมเมื่ออายุ 30 กว่าๆ ตื่นขึ้นมาก็เิกิดมีความรู้สึกว่า ผมมีเรื่องอยากจะเล่า มีมุมมอง, ประสบการณ์ในชีวิตและเสียงเพลงที่อยากจะระบายออกมาบ้าง  ถึงแม้จะต้องใช้ความพยายามเป็นพิเศษในการกลั่นกรองเอาความคิดที่ล้นๆ ออกมาเป็นตัวหนังสือให้คนอื่นเข้าใจได้ก็น่าจะคุ้มค่า อย่างน้อยถึงไม่มีคนอื่นอ่านผมก็ยังได้เก็บไว้เป็นบันทึกความคิดของตัวเอง ไว้ให้ลูกหลานได้อ่านบ้างก็ยังดี

ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยม mehtamorphosis.tv ครับ