ผมมีเพื่อนหลายคนเป็นนักเขียน บางคนเป็นนักเขียนอาชีพเขียน หนังสือขายดีติดอันดับ บางคนเป็นคอลัมนิสต์ให้นิตยสารชื่อดัง บางคนเป็นบล็อกเกอร์มีคนคลิกเข้ามาอ่านวันละหลายร้อย บางคนถ่อมตัวว่าเขียนไม่เก่ง แต่เปิดบล็อกเล็กๆ ส่วนตัวที่สำนวนโหดมันส์ฮาและอ่านสนุกกว่าหนังสือหลายๆ เล่มที่ผมเคยเสียเงินซื้อ เพื่อนและพี่ๆ อีกส่วนนึงเป็นคนเขียนเพลงชื่อดังที่ถ้าพูดชื่อไป หลายๆ คนคงจะรู้จักและคุ้นเคยกับผลงานกันดี…

แต่ตั้งแต่จำความได้ ผมไม่เคยชอบการเขียนอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นการเขียนเรียงความ ร้อยแก้ว ร้อยกรอง กลอนวันแม่ วันพ่อ วันตรุษจีน บันทึกส่วนตัว จดหมายจีบสาว การ์ดอวยพร รวมทั้งไดอารี่ที่เคยพยายามตั้งใจจะเขียนให้ต่อเนื่องเพื่อทำลายสถิติทุกวันขึ้นปีใหม่ ก็ไม่เคยเขียนได้เกิน 2 อาิทิตย์ ยิ่งต่อมาในยุคอินเตอร์เน็ตครองโลก เห็นเพื่อนๆ แห่กันไปเขียน ไดอารี่ออนไลน์ (เป็นคำจำกัดความของบล็อกในยุคแรกๆ) ทยอยเปิดและทยอยปิดบล็อกกัน ผมก็ไม่เคยจะสนใจ ทำตัวเหมือนกับว่าผมไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้แน่ๆ อ่านต่อทั้งหมด »

Page 4 of 41234