“Kiss me”

ผมก้มตัวลงไปจูบที่หน้าผากป๊าเบาๆ ตามที่ป๊าขอ ป๊าส่งสายตามาและยิ้มให้ด้วยมุมปาก เป็นยิ้มที่ผมจะไม่มีวันลืมไปจากชีวิต ยิ้มที่อบอุ่น ยิ้มที่แสดงถึงความภูมิใจในตัวลูกชายของป๊า ยิ้มที่เหมือนกับจะบอกว่า “ป๊าฝากอาม่ากับหม่าม้าไว้ให้ลูกดูแลนะ ป๊ารู้ว่าลูกรับผิดชอบได้”

เวลาผ่านไปไม่กี่วัน เช้าวันอาทิตย์ที่ 11 ตุลาคม ป๊าเริ่มนอนนิ่ง ไม่ตอบสนอง ไม่กินข้าว ไม่กินน้ำ ไม่กินยา ไม่พูดกับใคร ทุกคนเริ่มเป็นห่วง แต่ก็ยังแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าป๊าคงจะแค่อยากพักผ่อนเท่านั้น เดี๋ยวก็คงกลับมาคุยเล่นได้อีก ในใจผมอยากได้ยินเสียงของป๊าอีก เสียงที่เป็นเหมือนกับเอกลักษณ์ของบ้านหลังนี้ เสียงที่ถึงแม้บางครั้งจะบ่น จะพูดเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมาจนไม่อยากฟัง วันนี้กลับกลายเป็นเสียงที่ผมอยากได้ยินอีกซักครั้ง…

คืนนี้ผมเดินลงไปข้างล่าง มองดูที่เตียงที่ป๊าเคยนอน อุปกรณ์ของใช้ต่างๆ ของป๊ายังอยู่ที่เดิม เสื้อลำลองยังอยู่ที่ไม้แขวน แผ่นซีดีเพลงโปรดของป๊ายังคงคาอยู่ในเครื่องเล่น โทรศัพท์ถูกเสียบชาร์จทิ้งเอาไว้ เครื่องปาล์มที่ป๊าเล่น scrabble ทุกวัน เปิดขึ้นมายังมีเกมส์ที่เล่นค้างไว้ไม่จบ… ทุกอย่างยังดูเหมือนปกติ ขาดแต่เพียงร่างของป๊าในตำแหน่งที่คุ้นเคย

ตอนนี้ป๊าคงกำลังมองดูพวกเราลงมาจากสวรรค์ อาจจะกำลังชี้ให้อากงดูน้องแทธ, น้องนีโอ ป๊าอาจจะกำลังกินอาหารอร่อยๆ อย่างเต็มที่แบบที่ไม่ต้องกลัวอ้วนอีกต่อไปในร่างกายใหม่ที่จะไม่มีวันเจ็บป่วย ป๊าคงกำลังมีความสุขมากๆ อยู่ข้างบนนั้น!

ผมไม่เสียใจที่ป๊าจากไปเพราะรู้ว่าป๊าไปในที่ๆดีที่สุด ดีกว่าที่จะนอนอยู่เฉยๆ บนเตียงที่นี่ตั้งหลายเท่า แต่ป๊าครับ พวกเราคิดถึงป๊านะ จนกว่าเราจะเจอกันอีก… รักป๊าครับ

(คำไว้อาลัยที่ผมเขียนให้กับคุณพ่อณรงค์ เกรียงปริญญากิจ เดือนตุลาคม 2009)

แต่ตั้งแต่จำความได้ ผมไม่เคยชอบการเขียนอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นการเขียนเรียงความ ร้อยแก้ว ร้อยกรอง กลอนวันแม่ วันพ่อ วันตรุษจีน บันทึกส่วนตัว จดหมายจีบสาว การ์ดอวยพร รวมทั้งไดอารี่ที่เคยพยายามตั้งใจจะเขียนให้ต่อเนื่องเพื่อทำลายสถิติทุกวันขึ้นปีใหม่ ก็ไม่เคยเขียนได้เกิน 2 อาิทิตย์ ยิ่งต่อมาในยุคอินเตอร์เน็ตครองโลก เห็นเพื่อนๆ แห่กันไปเขียน ไดอารี่ออนไลน์ (เป็นคำจำกัดความของบล็อกในยุคแรกๆ) ทยอยเปิดและทยอยปิดบล็อกกัน ผมก็ไม่เคยจะสนใจ ทำตัวเหมือนกับว่าผมไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้แน่ๆ

ผมรักที่จะเล่นดนตรีมากกว่า ปริญญาที่ผมได้รับมาจากมหาวิทยาลัยคือการแต่งเพลง แต่เป็นเพลงที่ไม่มีคำร้อง ผมชอบเครื่องดนตรีที่สามารถเล่นทำนองได้สละสลวย ผมว่ามันมีเสน่ห์มากๆ เวลาที่เราสามารถสร้างอารมณ์ร่วมหรือสื่อสารเข้าไปในจิตใจของคนอื่นได้โดย ไม่ต้องใช้คำพูด เวลาฟังเพลงผมแทบจะไม่เคยสนใจเนื้อร้อง เพลงโปรดผมเกือบทุกเพลงจำทำนองจำคอร์ดได้แม่นยำแต่ไม่เคยจำเนื้อเพลง ผมใช้ชีวิตอยู่กับการสืื่อสารแบบนี้มาช่วงเวลาใหญ่ๆ

ด้วยนิสัยที่ชอบคิดอะไรออกมาเป็นคอนเซ็ปต์ จำข้อมูลทุกอย่างไว้เป็นภาพในหัว เก็บประสบการณ์ไว้ในความรู้สึก ผมมักจะเครียดเป็นพิเศษเวลาที่ผมจะต้องเอาสิ่งที่อยู่ในหัวออกมาถ่ายทอดให้ คนอื่น ผมมักจะใช้เวลามากกว่าคนอื่นในการเรียบเรียงคำพูด เวลาที่ต้องเขียนอะไรยาวๆ เป็นเรื่องเป็นราวมักจะจับต้นชนปลายไม่ค่อยถูก หาที่จอดไม่ค่อยได้ (ถึงแม้สุดท้ายบางคนจะบอกว่าชอบสิ่งที่ผมเขียนก็เถอะ…)

แล้วผมมาทำอะไรที่ mehtamorphosis.tv? อยู่ๆ วันนึงผมเมื่ออายุ 30 กว่าๆ ตื่นขึ้นมาก็เิกิดมีความรู้สึกว่า ผมมีเรื่องอยากจะเล่า มีมุมมอง, ประสบการณ์ในชีวิตและเสียงเพลงที่อยากจะระบายออกมาบ้าง  ถึงแม้จะต้องใช้ความพยายามเป็นพิเศษในการกลั่นกรองเอาความคิดที่ล้นๆ ออกมาเป็นตัวหนังสือให้คนอื่นเข้าใจได้ก็น่าจะคุ้มค่า อย่างน้อยถึงไม่มีคนอื่นอ่านผมก็ยังได้เก็บไว้เป็นบันทึกความคิดของตัวเอง ไว้ให้ลูกหลานได้อ่านบ้างก็ยังดี

ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยม mehtamorphosis.tv ครับ